My Blueberry Nights (2007) 23.976 fps 28-11-2010
BLOCK 2 PICTURES in association with STUDIO CANAL Present
a JET TONE FILMS Production
ภาพยนต์ โดย หว่อง การ์ ไว
นอร่าห์ โจนส์
จู๊ด ลอว์
เดวิด สเตรทเทร์น
ราเชล ไวส์
นาตาลี พอร์ตแมน
MY BLUEBERRY NIGHTS
ฮัลโหล! ใครนะ?
ขอโทษนะ ผมไม่รู้จักคนชื่อนี้
ฟังนะ ผมมีลูกค้าวันละเป็นร้อย
ผมจำได้ไม่หมดหรอก
งั้นเอาอย่างนี้.... ลองบอกมาสิว่าเขาชอบกินอะไร
ผมจำลูกค้าได้จากอาหารที่เขาสั่ง
ไม่ใช่ชื่อ
มีทโลฟ?
มีลูกค้าที่สั่งมีทโลฟกับมันบด แล้วก็มีมีทโลฟกับ
เอ่อ ชีฟฟราย ไข่คน ออมเนี่ยนริงส์
อะไรนะ? เขาไม่ชอบมันฝรั่ง?
ทำไมคุณไม่ เอ่อ ให้เบอร์โทรกลับไว้
ถ้าผมเจอเขาจะรีบโทรไปบอก
ได้ ผมสัญญา โอเค บาย
เขาสูง ห้าฟุตสิบเอ็ด ผมสีน้ำตาลเข้ม
เสียใจด้วยผมนึกไม่ออกจริงๆ มีทโลฟ ชีสฟราย
ออมเนี่ยนริง ไข่คน
เสต๊กปลา ไม่มีลูกค้าสั่งอะไรแบบนี้
ครั้งสุดท้ายที่เรามาที่นี่ เขาสั่งพอร์คช๊อพ
โอ้ แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก?
เพราะพอร์คช๊อพร้านเราดีที่สุดในเมืองนี้
คุณเคยลองหรือยัง?
ไม่ ฉันไม่เคย
ทำไมหล่ะ? ผิดหลักศาสนาหรือว่าอะไร?
ฟังนะ...คุณเห็นเขาหรือเปล่า?
ห้าฟุตสิบเอ็ดผมสีน้ำตาลเข้ม พอร์คช๊อพ
จริงๆแล้วก็มีนะ เขาเพิ่งมาเมื่อคืนวาน
แล้วก็สั่งพอร์คช๊อพสองที่
จานหนึ่งกับมันบดแล้วก็ อีกจานใส่ถั่ว
เขาคงหิวมาก
ไม่ เขาไม่ได้กินทั้งสองจาน
อาหารของเราจานใหญ่เกินไป ที่คนคนหนึ่งจะกินได้สองที่
จริงๆแล้วจานหนึ่งสำหรับตัวเขาเอง อีกจานของแฟนเขา
เอาหล่ะ! มาพูดกันให้รู้เรื่อง
อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ
คุณกำลังคบกับอีกคนใช่มั๊ย?
มันเป็นใคร?
ไปตายซะทั้งคู่เลย!
ถ้ามีใครมาถามหาฉัน
ฝากกุญแจให้เขาด้วย
จะให้บอกเขาว่ายังไง?
บอกเขาว่าไปตายซะ
แท็กซี่!
เฮ้! เขามาเอากุญแจไปหรือยัง?
ยังเลยครับ
คุณมีบุหรี่มั๊ย?
มีครับมี
ผมมวนมันเองนะ
ขอบคุณ
คุณโอเคมั๊ย?
ค่ะ
ฉันไม่ได้สูบมานานพอสมควร
ฉันสูบเฉพาะตอนอารมณ์เสีย
งั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลมาก
คุณไม่ได้เป็นมะเร็งปอดแน่นอน
เธอสวยมั๊ย?
ใครเหรอ?
ผู้หญิงคนที่มากับ...
โอ้ ก็ดีนะผมว่า หมายถึง
ไม่ใช่แบบที่ผม อยากจะนั่งกินพอร์คช๊อพด้วย
แต่คนเราก็ชอบไม่เหมือนกันนะ จริงมั๊ย?
อืมม ก็ใช่
สวัสดี
เฮ้
ฉันอยากคุยกับใครสักคน
คุณคิดว่าเขาจะมาเอากุญแจมั๊ย?
ไม่รู้สิ
ลูกค้าบางคนทิ้งกุญแจไว้เป็นปี
บางคนก็มาเอาคืนไปภายในสองสามวัน
บางคนก็สองสามอาทิตย์
แล้วส่วนใหญ่หล่ะ
ส่วนใหญ่ กุญแจมันก็ยังคงสงบนิ่ง อยู่ในโหลต่อไป
แล้วคุณจะเก็บไว้ทำไม?
แค่โยนมันทิ้งไป
ไม่
ผมทำไม่ได้
ทำไมหล่ะ
ถ้าผมโยนกุญแจพวกนี้ทิ้ง
ประตูพวกนั้นก็จะถูกปิดไปตลอดกาล
และผมไม่สมควรจะเป็นคนตัดสินมัน
หรือว่าไง?
ฉันแค่พยายามจะหาเหตุผล
จากประสบการณ์ที่ผมได้พบเห็น
บางครั้งการไม่รู้อะไรเลยน่าจะดีกว่า
และบางครั้งคุณอาจจะพบว่า มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลย
ทุกอย่างต้องมีเหตุผล
มันก็เหมือนพายกับเค้ก
ทุกคืน
ชีสเค้กกับเอปเปิ้ลพาย มักจะขายหมด
ส่วน พีชค๊อบเบลอร์
กับชอคโกแลตมูส มักจะเกือบๆหมด
แต่จะมีบลูเบอร์รี่พาย ที่มักจะแทบไม่มีใครแตะ
แล้วบลูเบอร์รี่พายมันมีอะไรผิดปรกติเหรอ?
ไม่เลย มันไม่มีอะไรผิดปรกติ
เพียงแค่คนมักจะเลือกอย่างอื่น
คุณโทษบลูเบอร์รี่พายไม่ได้
เพียงเพราะแค่ไม่มีคนเลือกมัน
เดี๋ยว!
ขอฉันสักชิ้นสิ
ไอสครีมด้วยมั๊ย?
เดี๋ยวจัดการให้
ได้แล้วครับ
หวังว่าคุณคงจะชอบ
ขอบคุณ
มันก็ไม่เลวนะ
จริงเหรอ?
คุณน่าจะลอง
ไม่เป็นไร ผมมีแล้ว
คุณช่วยเล่าเรื่อง ของกุญแจพวกนี้ให้ฟังหน่อยได้มั๊ย?
ทำไมเหรอ?
ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมมันถึงมาจบอยู่ตรงนี้
เลือกมาซักดอกสิ
ดอกนี้เป็นของคู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่ง ไม่กี่ปีก่อน
พวกเขาเด็กพอที่จะเชื่อว่า
พวกเขาจะอยู่ร่วมกันได้ ไปตลอดชีวิต
แล้วเกิดอะไรขึ้น?
ก็..ธรรมดาของชีวิต
เวลาเปลี่ยน เรื่องราวเกิด
ส่วนใหญ่แล้ว มันต้องมีเรื่องราวเกิดขึ้น ไม่มากก็น้อย
บางทีใครคนหนึ่งอาจจะจากไป กับใครคนใหม่
หรือไม่บางที ความรู้สึกนั่นแหล่ะ ที่เป็นฝ่ายจากไป
แล้วอันนี้หล่ะ?
อันนั้นเป็นของหญิงชราตัวเล็กๆคนหนึ่ง
เธอฝากกุญแจเอาไว้ให้เพื่อนสนิทเธอ
แต่หลังจากเธอทิ้งมันไว้ ผมก็ไม่เห็นเธออีกเลย
เดาว่า เอ่อ ผมหมายถึงเธอค่อนข้างอายุมาก
ผมเดาว่าเธอน่าจะจากไปแล้ว หรือไม่ก็อะไรทำนองนั้น
แล้วดอกนี้หล่ะ?
ดอกนี้เป็นของหนุ่มอังกฤษคนหนึ่ง
มาจากแมนเชสเตอร์
เขามีแผนและความฝัน
ที่จะวิ่งมาราธอนไปทุกเมืองในประเทศนี้
เริ่มต้นที่นิวยอร์ค
แล้วเขาจะเขียนหนังสือ เกี่ยวกับชีวิตของเขา
แต่จบลงด้วยการทำร้านกาแฟ
ก่อนหน้านี้มันถูกมอบให้สาวรัสเซียคนหนึ่ง
ที่ชอบสะสมกุญแจ
และชอบดูพระอาทิตย์ตก
โชคร้าย ที่เธอชอบพระอาทิตย์ตกมากกว่ากุญแจ
เธอก็เลยหายไปแล้วกูญแจก็เลยจบลงที่นี่
แล้วทำไมคุณไม่ไปตามหาเธอ?
ตอนที่ผมยังเด็ก
แม่มักจะพาผมไปที่สวนในวันหยุด
เธอบอกว่าถ้าผมหลงทาง
ให้หยุดยืนอยู่ตรงนั้น แล้วแม่จะมาหาผมเอง
แล้วมันได้ผลมั๊ย?
ก็ไม่เชิง
เธอเคยผมผมไม่เจอครั้งหนึ่ง
ไอสครีมเพิ่มหน่อยมั๊ย?
ไม่หล่ะ ขอบคุณ
แน่ใจนะ?
ใช่ ฉันอิ่มแล้ว ขอบคุณมาก
คุณมาช้านะวันนี้
เหมือนเดิมใช่มั๊ย?
ไม่ดีกว่า ขอบคุณ
ฉันขอกุญแจคืนได้มั๊ย?
ครับ แน่นอน
ตกลง...
คุณสองคนคืนดีกันแล้วเหรอ?
ขอบคุณ
ไอ้กล้องปัญญาอ่อน
เฮ้!
ไม่เอา แยก แยก
ไปชกกันข้างนอก
ไม่ใช่เรื่องของแก
อย่ามาเริ่มกับฉันนะ
อย่าเริ่มนะ... มานี่!
ใช่
ออกไปจากร้านฉัน
อย่ามาหาเรื่องกับฉันนะ
ออกไป
เฮ้! แกยังไม่จ่ายเงิน
ขอทิชชู่หน่อยได้มั๊ย?
เกิดอะไรขึ้น?
เขาทำร้ายคุณเหรอ?
เปล่า!
ถ้างั้นเกิดอะไรขึ้น?
ฉันโดนจี้บนรถไฟใต้ดิน
ผมนึกว่านายพอร์คช๊อพนั่นอยู่แถวนี้?
ใช่
งั้นคุณไปทำอะไรกันบนรถไฟใต้ดิน
ก็...
ฉันแค่อยากจะใช้เวลาเตรียมใจ
ฉันตั้งใจจะลงในอีกไม่กี่สถานีอยู่แล้ว
ไม่รู้สิ ฉันแค่...
มารู้ตัวอีกที ฉันก็ไปอยู่แถวบร๊องซ์แล้ว
เป็นวิธีที่น่าสนใจนะ สำหรับการเตรียมใจ
ฉันไม่ค่อยถนัดกับการเผชิญหน้า
แต่หลายคนสนุกกับมันนะ
ไม่ใช่ฉัน
เฮ้! คุณเป็นอะไรมากมั๊ย?
จะให้เรียกตำรวจหรือเปล่า?
ไม่ต้อง
มันไม่ได้อะไรไปมากนักหรอก
โดยเฉพาะหลังจากที่ฉันเตะผ่าหมากมัน
จริงเหรอ
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
ผมกินช๊อคโกแลตมากไปหน่อย
กล้องเป็นอะไร?
ไม่รู้สิ
มันท่าทางจะอารมณ์ไม่ดีมาหลายวันแล้ว
มันช่วยไม่ให้โดนฉกของได้จริงๆ ใช่มั๊ย?
ไม่เลย
ไม่เชิง
แต่ผมชอบที่มีมันไว้นะเพราะ
สำหรับผมมันเหมือนไดอะรี่
คุณรู้มั๊ย?
บางคืน ผมนั่งกรอเทปดู
ผมอดแปลกใจไมได้ว่า แต่ละวันผมพลาดอะไรไปบ้าง
ทั้งๆที่มันเกิดขึ้นตรงหน้าผม
คุณต้องมีเทปเป็นลังแน่ๆ
ผมไม่ได้เก็บมันทั้งหมดหรอก
ยังไม่เพี้ยนขนาดนั้น
แค่ตอนที่สำคัญเท่านั้นเอง
ขอฉันดูได้มั๊ย?
เอาสิ
เข้ามาเลย
เธอทิ้งกุญแจเอาไว้ แล้วหายตัวไปในคืนนั้น
วันที่หนึ่ง นิวยอร์ค
จะบอกลาใครสักคน ที่คุณไม่รู้จะอยู่โดนปราศจากเขาได้ยังไง?
ฉันไม่ได้พูดคำลา
ฉันไม่ได้พูดอะไร
ฉันแค่เดินจากมา
ในค่ำคืนหนึ่ง
ฉันเลือกเดิน บนเส้นทางที่ไกลที่สุด สำหรับถนนเส้นนั้น
ถึงเจอเรมี่
อย่างที่เห็นในโปสการ์ด
ตอนนี้ฉันอยู่ที่เมมฟิส เทเนสซี่
เฮ้ ลิซซี่ ช่วยรีบเอาอาหารไปเสิร์ฟหน่อยได้ไหม
กำลังมา!
ให้ไวหน่อย!
ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะมาถึงที่นี่
ฉันไม่แน่ใจว่าจะอยู่อีกนานแค่ไหน
ช่วงกลางวัน ฉันทำงานแถวดาวน์ทาวน์
ตกค่ำฉันก็ยังนอนไม่หลับ
ฉันเลยไปทำงานเสิร์ฟที่บาร์
มันก็ค่อนข้างจะหนัก แต่ก็ทิปดีมาก
ทำงานสองจ๊อบมันค่อนข้างจะเหนื่อย
แต่มันก็ช่วยให้ฉันไม่มีเวลาว่าง
ที่สำคัญที่สุด มันช่วยให้ฉันเลิกคิดถึงเขา
วันที่ 57 1120 ไมล์จากนิวยอร์ค
ไงสาวน้อย
เฮ้! แซนดี้
จะกลับแล้วเหรอ?
ฉันต้องบอกว่า
ฉันอยากไปให้ไกลจากที่นี่เลยมากกว่า
ฉันอยากกลับบ้างจัง
ทำไมเหรอ?
ผู้ชายที่บาร์
ฉันว่าเขาคงไม่คิดจะกลับง่ายๆ
โอ้ เธอหมายถึงอาร์นี่ใช่มั๊ย?
หนูเอ้ย ไม่ต้องห่วงเรื่องเขาหรอก
บางทีเขาอาจจะแค่หลงในห้วงเวลา
แต่ถ้าเธออยากจะกลับ
ก็เอาบิลล์ไปให้เขาเซ็นต์เลยก็ได้
เทรวิชลงบัญชีเขาไว้แล้ว
เขานั่งจนดึกแบบนี้ตลอดเหรอ
เป็นประจำ
ถ้าเธอยังทำงานที่นี่ต่อไป คงจะเห็นเอง
ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ
เช่นกัน ราตรีสวัสดิ์
บิลล์ของคุณค่ะ
แค่แปดเหรอ?
ฉันแน่ใจว่ามันต้องไม่ต่ำกว่าเก้านะ
ไม่ แค่แปด
เธอมีปากกามั๊ย?
ค่ะ
ฉันไม่เคยเห็นเธอนะ
เพิ่งย้ายเข้ามาเหรอ?
ฉันเพิ่งเริ่มงานได้ไม่กี่วัน
โอ้
เธอชื่ออะไร?
ลิซซี่
ยินดีที่มีโอกาสได้รู้จักเธอลิซซี่
หมายความว่ายังไง?
เธอคงจะไม่ได้เห็นฉันบ่อยๆแล้วหล่ะ
ทำไมหล่ะท
ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องกลับมาที่นี่อีกแล้ว
คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่ฉันดื่ม
โอ
ใช่
ช่วยเอาบิลล์นั่นให้ เทรวิส
บอกเขาว่าฉันจะเคลียร์ให้
โอเค
นี่สำหรับเธอ
ขอบคุณ
บาย
โอ้ สวัสดี
เธอมีพี่น้องฝาแฝดหรือเปล่า?
ไม่
ถ้ามีสักคนก็ดีนะ
แต่ฉันดีใจที่ฉันไม่มี
แค่คนเดียวก็มากพอแล้ว
โอเค ฉันขอเสต็กไก่แล้วกัน
แล้วก็ถั่ว
โอเค
รอสักครู่
เฮ้! ทำงานได้แล้วอย่าอู้
ที่นี่ร้านอาหารนะไม่ใช่โรงเต้นรำ
ทำไมถึงได้ทำงานหนักนักหล่ะ ลิซซี่?
ฉันอยากได้รถสักคัน
จะไปไหนเหรอ
ก็ยังไม่มีจุดหมายปลายทางแน่นอนแต่...
ฉันก็ตั้งใจจะไปเรื่อยๆ จนกว่าจะไม่มีที่ให้ไป
ฉันหวังว่าจะทำแบบนั้นได้บ้าง
นี่ค่ะเงินทอน
เก็บไว้สำหรับรถเธอเถอะ
ขอบคุณ
สวัสดี
คุณมาทำอะไรที่นี่?
อะไรนะ?
คุณมาทำอะไรที่นี่?
อ้อ ฉันมาฉลอง
ฉลองอะไรเหรอ?
คืนสุดท้ายที่ฉันดื่ม
เขามารบกวนอะไรเธอหรือเปล่า?
ฉันคิดว่าเขาคงแค่อยากคุย
น่าขำ เขาเป็นคนที่ไม่อยากคุยกับใครมาตลอด
หรือว่าเขาชอบเธอ?
ไม่หรอก ฉันไม่คิดอย่างนั้น
แย่หน่อยนะ
แต่ก็ดีที่เห็นเขากลับมาสนใจผู้หญิง
ฉันนึกว่าเขาแต่งงานแล้วเสียอีก
ใช่ แต่ที่แย่ก็คือ เขายังคิดว่าเป็นแบบนั้นอยู่
แย่หล่ะสิ!
เป็นไงบ้างเทรวิส?
ก็สบายดีอย่างเคย ซู ลินน์
คุณตอบเหมือนเดิมตลอดเลยนะ
แล้วฉันก็ไม่เคยรู้ว่า คุณรู้สึกแบบนั้นจริงหรือเปล่า?
ฉันแค่แวะมาขอใช้ห้องน้ำหน่อย
ต้องซื้อเบียร์ก่อนมั๊ย?
เงินคุณไม่เหมาะสำหรับที่นี่ ซู ลินน์
ขอคุยด้วยสักเดี๋ยวจะได้มั๊ย?
ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ
อาร์นี่?
อืมม
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของฉัน
แต่คุณเคยคิดจะตัดใจบ้างมั๊ย?
เคยคิดไหม อย่างนั้นหรือ?
มันคืออะไร?
มีกลุ่มบำบัดที่ฉันเคยไปร่วมบ้าง ลิซซี่
เขามีระบบ
ทุกครั้งหลังจากมีตติ้ง
เขาจะให้คนมาใหม่
หยิบชิพสีขาว
ให้เก็บไว้เป็นสัญลักษณ์ของเป้าหมาย
ให้มีสติ
แต่ถ้าคุณ
ยอมแพ้แล้วกลับไปดื่มอีก
คุณก็ต้องกลับเข้าไปใหม่แล้วก็หยิบชิพอันใหม่
แล้วอันนี้สำหรับเก้าสิบวัน
ฉันไปไกลขนาดนั้น
ครั้งหนึ่ง
ดูชีพสีขาวพวกนี้สิ
ฉันคือราชาชิพขาว
แด่เจอเรมี่
ฉันคิดถึงเรื่องที่อาร์นี่พูด เรื่องชิพเตือนสติ
นึกถึงวิธีใช้อะไรสักอย่าง เบี่ยงเบนความคิดของเรา
เพื่อบำบัดอาการยึดติดที่อยู่ในใจ
ถ้าเป็นฉัน ฉันคงเลือกบลูเบอร์รี่พาย เป็นชิพของฉัน
เขียนถึงแฟนเหรอ?
เปล่า แค่คนรู้จัก
ทำไมไม่ใช่โทรศัพท์?
บางอย่างถ้าอยู่บนกระดาษน่าจะดีกว่า
คุณคิดแบบนั้นเหรอ?
ทำอะไรอยู่เหรอ?
ก็อย่างที่เธอบอก
ฉันลองทำอย่างที่เธอพูดดู
เขียนจดหมายถึงเมียฉัน
เราไม่ได้พูดกันมานานมากแล้ว
ก็เลยจะลองวิธีนี้ดู
แรนดี้!
คุณพระช่วย!
อาร์นี่! อาร์นี่! หยุด! อาร์นี่!
เอาหล่ะเรียบร้อย ค่อยๆไปนะ ระวังหลังด้วย
คุณจะไม่เป็นไร
ฮัลโหล ที่นั่น เมมฟิส บาร์แอนด์กริลล์ หรือเปล่าครับ?
ใช่เหรอ! เยี่ยม
ฟังนะผมอยากจะรบกวนถามสักหน่อย
ผมกำลังตามหาผู้หญิงชื่อ อิลิสซาเบท
ใช่ ๆ ผมรู้ ผมไม่ได้โทรมาสั่งอาหาร
ผมแน่ใจว่ามันต้องอร่อยครับ
ไม่ทราบว่า มีผู้หญิงชื่อ อิลิสซาเบท ทำงานที่นี่หรือเปล่าครับ?
อิลิสซาเบท!
ผมบอกว่า อิลิสซาเบท
อี-แอล-ไอ-เซด-เอ-บี-
ไม่เหรอ โอเคขอบคุณครับ
ขอบคุณ
ขอบคุณพระเจ้า นี่ผมเองเจอเรมี่!
ใช่ผมเอง
ผมคิดว่าจะไม่ได้ยินเสียงคุณแล้วเสียอีก
เอ่อ ก็ผมได้รับโปสการ์ดจากคุณแล้ว...
ฟังดูน่าอายแต่....
ผมพยายามตามหาคุณ แทบจะทุกบาร์แอนด์กริลล์ ในเมมฟิสเลย
น่าจะร่วมๆเก้าสิบแห่งแล้วที่ผมโทรไป
ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้า
แต่ผมแค่อยากจะบอกคุณว่า ขอบคุณที่ยังนึกถึงผมอยู่
ผมคิดถึงคุณนะ
ผมไม่นึกเลยว่าจะได้ยินเสียงคุณอีก
อะไรนะ คุณไม่ใช่งั้นเหรอ?
ผมทราบดีว่าคุณไม่รู้จักผม
แต่คุณชื่ออิลิสซาเบทใช่มั๊ยครับ?
ผมแค่...
ผมแค่อยากจะทักทายแล้วก็...
คุยกับเพื่อนผม
ใช่
ไม่ ไม่ ผมไม่ได้ต้องการสั่งไก่ทอด
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณที่รับฟัง
บาย
ไอ้เลว...
เราต้องคุยกัน
ไม่ใช่ในนี้ ไปคุยข้างนอก
ไม่ ฉันจะคุยตรงนี้
รู้สึกเป็นชายสมชายขึ้นมาแล้วใช่มั๊ย?
รู้สึกว่าตัวเองใหญ่มาก กร่างมากใช่มั๊ย?
คุณเกือบจะฆ่าเขาแล้วนะ
ใช่ คนอื่นจะได้เลิกพูดกันเสียทีว่า การไปนอนกับเมียคนอื่น
มันป็นเรื่องธรรมดา
คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ อาร์นี่
เราแยกทางกันแล้ว
ฉันไม่ได้อยู่กับคุณอีกแล้ว
ฉันไม่เคยพูดกับคุณอีกเลย
แต่คุณก็ยังเป็นเมียผม
แล้วผมก็ยังเป็นสามีคุณ
ไม่ คุณไม่ใช่อีกแล้ว....
ไม่ใช่อีกแล้ว....
แล้วฉันเป็นอะไร
คุณคือความว่างเปล่าสำหรับฉัน
ไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉันอีกแล้ว
ซู ลินน์ ได้โปรด ได้โปรดเถอะที่รัก
อย่าทำแบบนี้เลย อย่าทำกับผมแบบนี้
ผมรักคุณ ผมรักคุณมาก
ผมแค่ต้องการเวลาอีกหน่อย
ให้ตายเถอะ อาร์นี่!
ไม่ ไม่ คุณปล่อยฉันไปเถอะ
ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ
ฉันจะไป ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่
ฉันอยากจะหางานทำ
อย่างคุณนะเหรอจะหางานทำ?
ใช่ ฉันจะทำ
คุณไม่ต้องการงานหรอก
แค่อยู่กับบรรดาแฟนหนุ่มของเธอ
สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ชาร์จไฟให้พวกมัน
ไอ้สารเลว
แกมันสารเลว
ไอ้สารเลวอาร์นี่
ฉันจบสิ้นกับแกแล้ว
ได้ยินมั๊ย ฉันไม่ทนอีกแล้ว
เราขาดกัน มันจบแล้ว มันจบแล้ว
เข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย?
ซู ลินน์
ฉันสาบาน ว่าถ้าเธอก้าวออกไปจากบาร์นี้
ฉันจะฆ่าเธอ
แล้วยังไง?
อาร์นี่ ใจเย็น
คุณไม่อยากทำแบบนั้นหรอก
มันจบแล้ว!
มันมากเกินไป
ไม่หรอก.
ไม่ ไม่ ไม่....
เธอกำลังเก็บเงินซื้อรถไม่ใช่เหรอ?
ฉันไม่อยากให้เธอขับรถไปด้วย
รถโทรมๆ
แล้วตำรวจก็จะหยุดเธอ ด้วยข้อหาสภาพรถไม่ผ่าน
ขอบคุณ
เดี๋ยว
คุณลืมนี่
อ๋อใช่ โยนมันทิ้งไปเถอะ
ตำรวจบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ
เขาบอกไม่เห็นทาง
ทำให้เสียหลักตกถนน
ขอวอดก้า
แก้วแรกในรอบหกปี
ไม่เคยแตะมันเลยในรอบหกปี
ทุกคน!
ดื่มให้กับ อาร์นี่ คอปแลนด์
ผู้พิทักษ์แห่งทางหลวง
และผู้ปกป้องอิสระภาพ
รสชาติมันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
แต่ก็คงไม่มีใครดื่มมันเพราะอร่อยหรอก ใช่มั๊ย?
ขออีกแก้ว
ชีสเบอร์เกอร์
วิสกี้?
มันไม่ใช่ของฉันนี่
มันเป็นบัญชีที่ค้างอยู่ของอาร์นี่
แล้วจะให้ฉันทำยังไงกับมัน?
เอาใส่กรอบแล้วแขวนผนังเหรอ?
เทรวิส อยากให้คุณเคลียร์บัญชี
เทรวิส!
แกเอามันมาให้ฉันทำไม?
มันเป็นของอาร์นี่ ไม่ใช่ฉัน
แล้วเอามาให้ฉันทำไม?
ก็เขาเคยเป็นสามีคุณนี่
หรือว่ามันไม่จริง?
เขาตายแล้ว
ถ้าอยากได้เงิน แกก็โทรไปหาทนายเขาสิ
ไม่ต้องเอามาให้ฉัน
พระเจ้า ท่านได้สร้างอะไรเอาไว้กันนี่
คงมีแต่พระเจ้า ที่รู้ ว่า อาร์นี่ หลงไหลอะไรคุณนักหนา
ฉันเกลียดแกเทรวิส
ฉันเกลียดแก...
ลิซซี่!
ไปดูให้แน่ใจว่าเธอกลับถึงบ้าน
ไปเดี๋ยวนี้เลย
ไป!
เฮ้ ซู ลินน์?
ซู ลินน์?
ดึกแล้ว
มาเถอะฉันจะไปส่งคุณกลับบ้าน
ตอนนั้น
ฉันอายุแค่สิบเจ็ด
ตอนที่เขาเรียกให้ฉันจอด
"คุณดื่มมาหรือเปล่าครับ คุณผู้หญิง?"
ฉันได้แต่ยิ้ม
กระพริบตาให้เขา
ใครจะไปคิดว่าเราจะแต่งงานกัน
ตกหลุมรักตำรวจ
แล้วติดแหง่กอยู่ในเมือง ที่ไม่มีใครรู้จัก
เขาคลั่งไคล้ฉันมาก
จนฉันอึดอัด
เราสองคนเลยดื่มกันจนเมา
เผื่อว่ามัน จะทำให้เรา กลับมารู้สึกดีต่อกัน เหมือนเดิม
แต่มันก็ไม่เคยได้ผล
ฉันเลยเริ่มหนี
และทุกครั้งที่ฉันกลับมา
เขาก็ยังอยู่ที่นั่น
ยังคงเหมือนเดิม
เธอรู้มั๊ย?
ฉันเคยคิดอยากให้เขาตาย
ฉันคิดว่ามันเป็นทางเดียว
ที่ฉันจะหลุดพ้นจากเขาได้
คุณคงเกลียดเขามาก
ฉันไม่เคยเกลียดเขา
ฉันแค่อยากให้เขา
ปล่อยฉันบ้าง
และ...
แล้วตอนนี้เขาก็ไปจริงๆ
ฉันเจ็บปวดยิ่งกว่า
ยิ่งกว่าอะไรในโลก
ที่นี่คือที่ที่เราพบกันครั้งแรก
ตรงนี้
ได้ยินมาว่าเธอทำงานกลางวันด้วย
ฉันจะเก็บเงินซื้อรถ
ฉันจะออกจากเมืองนี้
แต่มีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย
บัญชีของอาร์นี่แปดร้อยดอลล่าร์
ฉันคิดว่าเธอคงเอาไปให้เทรวิส แทนฉันได้แล้วก็
อย่าลืมให้เขา ลงบัญชีว่าจ่ายแล้ว
ฉันจะเอาไปให้เทรวิสคืนนี้เลย
บางทีเขาอาจจะตกใจจนหัวใจวายไปเลยก็ได้
ฉันมีเรื่องจะขอร้องเธอ
เธอช่วยแขวนบิลล์ของอาร์นี่ เอาไว้ที่เดิมได้มั๊ย?
พวกเขาจะได้ไม่ลืมอาร์นี่ไปเร็วนัก
โอเค
การจากเมืองนี้ไปของ ซู ลินน์ ก็เหมือนการตายจาก
ฉันสงสัยว่าผู้คนจะจดจำอาร์นี่ได้ยังไง
เมื่อคุณตาย สิ่งที่เหลืออยู่ก็แค่ความทรงจำ
ที่คุณสร้างไว้ในใจของคนอื่น
หรือไม่ก็แค่รายการสองสามอย่างบนบิลล์
ผมได้รับโปสการ์ดจากเธออย่างสม่ำเสมอ
แทนที่ผมจะโทรสุ่มหา ผมเปลี่ยนวิธีการใหม่
นั่นคือการพยายามเขียนข้อความเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ซึ่งมันก็คงจะคุ้มค่า ถ้าเพียงสักใบหนึ่งไปถึงมือเธอ
ฉันรู้สึกอยู่เสมอ ว่าฉันสามารถเล่าให้คุณฟังได้ทุกเรื่อง
ที่แนบมาคือ บิลล์ที่ฉันเขียนให้คุณ
สำหรับความทรงจำระหว่างเรา
ฉันสงสัยว่าคุณจะจดจำฉันแบบไหน
ผู้หญิงคนนีงที่ชอบบลูเบอร์รี่พาย
หรือผู้หญิงผู้ช้ำรัก
วันที่ 185 3906 ไมล์จากนิวยอร์ค
ยังมวนบุหรี่เองอยู่เหรอ?
ซักมวนมั๊ย?
อืมม
รสเปลี่ยนไปนะ
สงสัยจะอยู่ในกระเป๋านานไปหน่อย
น่าขำนะที่คุณสูบบุหรีในร้านไม่ได้อีกแล้ว
สูบที่ไหนก็ไม่ได้แล้ว
คุณไม่น่าเปลี่ยนที่นะ
มันก็ไม่ต่างไปจากเดิมนัก
ผมเคยคิดจะหาเก้าอี้ใหม่
แต่หาที่มันเข้ากันไมได้เสียที
โต๊ะแล้วก็กระเบี้อง
ไม่ควรแข็ง
บางทีเธออาจจะหาผิดที่นะ หรือ..
เธออาจจะคิดมากไป
เธอนี่ดูน่ารักดี
ฉันเริ่มจะเหมือนแม่แล้ว
มันดีกว่าเหมือนพ่อเธอนะ
ฉันเคยเห็นรูปเขา
เธอยังเก็บกุญแจไว้ใช่ไหม
ใช่ ฉันจำที่เธอพูดได้เสมอ
ที่ว่าไม่เคยโยนมันทิ้ง
อยู่ใกล้ประตูตลอดไป ฉันจำได้
บางครั้ง ถ้าฉันมีกุญแจ
ประตูพวกนั้น
เปิดไม่ได้
ถ้าหากว่าประตูเปิดได้
คนที่เธอหาอยู่ อาจจะไม่ได้อยู่นั่น
ไม่กี่ปีมานี้ ฉันมีฝัน
มันเริ่มในฤดูร้อน
และจบลงในฤดูใบไม้ผลิ
ในระหว่างนั้น มันมีคืนที่ไม่มีความสุขมากมาย
เหมือนมันมีวันที่มีความสุข
ส่วนมากพวกนั้น จะมาที่ร้านนี้
และแล้วคืนหนึ่ง
ประตูปิดดังโครมและฝันก็จบ
ฉันควรไปซะที
ฉันจองเที่ยวบินพรุ่งนี้เช้าไว้
ขอบคุณสำหรับบุหรี่
รู้มั้ย ฉันไม่คิดว่าเธอยังอยู่ที่นี่ซะอีก
เธอมาทำไม
ฉันเดาว่าฉันแค่อยากเห็น ถ้าฉันจำได้
เหมือนที่ฉันรู้สึก
โชคดีนะ เจเรมี
บาย คัทย่า
วันที่ 251 5603 ไมล์จากนิวยอร์ค
เครื่องดื่มมั้ย
ขอ สครูไดรฟเวอร์
ได้เลย
ถึง เจเรมี
พวกขาไพ่มักจะทำให้ฉันแปลกใจได้เสมอ
พวกเขาเดิมพันทุกอย่างด้วยสัญชาตญาณ และดวง
ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าฉันเป็นพวกเขา
ฉันจะเสี่ยงแบบนั้นได้หรือเปล่า
หรือฉันจะแค่ยอมแพ้
เฮ้ แอบดูไพ่หรือไง ?
โอ๊ะโอ ดูนั่นสิ
ตานี้เธอได้อีกแล้ว
เลสลี่ เธอก็มีรถจากัวร์อยู่แล้วนี่
จะเอาเงินไปถอยโรสรอยส์อีกคันหรือไง ?
เฮ้ นายลืมให้ทิปเด็กเสริฟนะ
ที่จริงฉันไม่ได้ลืมหรอก
เพราะฉันไม่เคยให้ทิปนะ
หมายความว่ายังไง ที่นายไม่เคยให้ทิปน่ะ
ก็ฉันคิดว่า ฮาร์แลน จ่ายค่าจ้าง ให้ลูกน้องเค้าอยู่แล้ว
ฉันจะไปให้ทิปอีกทำไม
เธออาจจะจน หรือไม่ก็โชคดี
แต่ได้ทั้งสองอย่างไม่ได้หรอก ในระยะยาวหนะนะ
เอ้า นี่ทิปของเธอ
ฉันให้แทนนายขี้ตืดคนนั้นละกัน
แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเค้าก็ต้อง จ่ายฉันคืนอยู่แล้ว
ขอบคุณค่ะ
โชคของนายน่ะหมดแล้ว
ใครเริ่มละเนี่ย?
การทำงานอยู่ในคาสิโน ทำให้คุณลืมวันเวลา
จนบางทีฉันก็ลืมไปแล้ว ว่าตอนนี้ เป็นกลางวันหรือกลางคืน
แต่ยังไงซะฉันก็ไม่ต้องไปกังวล เรื่องที่ฉันนอนไม่หลับอีกแล้ว
สุดท้ายมันก็จบลง
เหลืออยู่เท่าไหรละเนี่ย น้องสาว
เพราะผมก็จะลงเท่านั้นแหละ
1820 เหรียญ
ทุ่มหมดเลยเรอะ?
เพราะไม่งั้นเธอก็จบเกมแล้ว
ตาเธอเรียก
พันสอง สองเท่า
เอางี้มั้ย?
ว่ามา
เธอเอาไปหกร้อย ส่วนฉันเอาพันนึง
แล้วที่เหลือก็เอาไปเล่นต่อ
ฉันพูดว่าฉันต้องการมากกว่านั้น
ดูไม่ยุติธรรมเหรอ?
รู้สึกเหมือนกำลังพนันอยู่เลย
แล้วจะให้ฉันทำยังไง?
ได้ยินเค้าพูดแล้วนี่
เค้าอยากจะเล่น ตกลง
ตอนนี้คิดว่า น่าจะเอาหกร้อยนั่นไปก็ดีละสิ หืม?
อย่าเครียดน่า สาวน้อย
ห้า โพแดงยังอยู่ในสำรับนะ
เอาน่า
เราฝันกันได้ทุกคน อะโลฮ่า
โชคดีแล้วกันนะ
ทำไมไม่แจกไพ่หละ
ได้
เดี๋ยว เดี๋ยว เธอทำแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย?
เฮ้ ฉันสาบานได้ว่าไม่ได้โกงนะ
ผมมีไพ่อยู่ในมืออยู่แล้ว
เอามาให้ป๋ามา
เก็บไปเล่นให้หลานฟังได้เลยนะเรื่องนี้
บางทีนะ
สลัด น่าจะดีต่อร่างกาย ใช่มั้ย?
ฉันไม่คิดว่าจะกินมันได้แหะ
ทั้งเคี้ยว ทั้งกลืนเลย
ขอเป็นไข่ดีกว่า
โปรตีนดีกว่าใช่มั้ย
จะเอาแบบไหน
ผูกเชื่อกแล้วตอกติดกับพื้น
หรือไม่ก็ตอกบนหัวชั้นก็ได้
ให้มันไหลลงมาที่แก้มนี่
เบธ
ทำไมฉันไม่เดินไปถามพวกเค้าเลยละ
ใครจะให้ฉันยืมพันนึงบ้าง จะได้กลับมาเล่นต่อ
โถ่ แซม ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ
แค่จ่ายเงินล่วงหน้าให้เอง
แล้วฉันจะจ่ายคือให้ภายใน 24 ชั่วโมงเลย
ยังไงคุณก็ได้เงินคืนอยู่แล้ว
เหรอ ?
งั้นไปตายซะ !
ดวงตกเหรอ คืนนี้
จะว่างั้นก็ได้
เธอมาทำอะไรอยู่ในที่บ้าๆนี่
รสบัสมาปล่อยฉันไว้ที่นี่น่ะ
เธอมาจากไหนเหรอ ?
นิวยอร์ค
เธอนั่งรสบัสจากนิวยอร์ค จนมาถึงที่นี่เลยเหรอ ?
ลำบากน่าดูเลย
จริงๆแล้วฉันนั่งรถมาหลายต่อน่ะ
เธอคงชอบนั่งรถบัสมากเลย
จริงๆแล้วฉันอยากจะซื้อรถ
แต่กว่าจะเก็บเงินได้ครบ มันก็ลำบากเหมือนกัน
เธอเก็บได้เท่าไหรแล้ว
ประมาณ 2100 ถึง 2200
นี่ เบ็ท
ฉันมีข้อเสนอให้เธอ
ข้อเสนออะไร
อย่างที่เธอรู้ ฉันอยากได้เงินเข้าไปเล่นใหม่
จริงๆแล้วฉันขอจากคนที่รู้จักในเวกัสได้
แต่ฉันไม่อยากทำแบบนั้น
ฉันกำลังจะชนะอยู่แล้ว
ฉันน่ะเล่นเก่งที่สุดในวง
ถ้าเธอให้ฉันยืมเงิน ฉันจะเล่นจนพวกนั้นหมดตัวแน่
เธอต้องการเท่าไหร
ทั้งหมดที่เธอมี น่าจะพอให้ฉันแก้มือได้
และถ้าฉันชนะ
เธอก็จะได้เงินเธอคืนบวกกับ อีก 1 ใน 3 ที่ฉันเล่นได้
แต่ถ้าเธอแพ้ล่ะ
ถ้าฉันแพ้ เธอก็เอารถฉันไปเลย
จากัวร์รุ่นใหม่เลยนะ
ทางนี้
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เธอจะได้รับการปกป้องแน่นอน จากนี้ถึงฮูสตันเลย
เธอต้องให้เวลาฉันแป๊ปนึง
คืนนี้ยาวนานเหลือเกิน
ท้องฉันว่างโคตร ขอเวลาแป้ปนะ
ตามสบายเถอะ
ไม่อยากสำลักข้าวเธอเลย
บ้าจริง เย็นชิบ
ฉันรู้
เอาละ
เฮ้ ดูสิ ใครมา
นึกว่าขับจากัวร์ของเธอ ไปเวกัสซะแล้ว
ฉันคิดว่าถ้าให้นาย จ่ายค่าน้ำมันให้ก็น่าจะดี
เพิ่มอีกครั้งนึง
ห้าร้อย
โอ้ เป็นอีกวันนึง เราคนนึงต้องอะไรแน่ๆ
ถ้าเธอเรียกเพิ่ม
ฟังนะ ทำไมเธอไม่ขยิบตาให้ฉันละ ถ้ามีอะไร
ฉันจะได้รู้ไง โอเคมั้ย?
เรียกเพิ่ม
ฉันลงหมดหน้าตัก
จะให้นับมั้ยเนี่ย?
พันห้า.... พันห้าร้อยสามสิบห้า
มากไปหน่อยสำหรับฉัน
ไม่รู้ว่าอันไหนคุ้มกว่า
ระหว่างยิ้มสวยๆ กับเสื้อเห่ยๆตัวนั้น
เอากันสักหน่อยก็ได้
เฮ้
เฮ้ เกิดอะไรขึ้น
รถเป็นของเธอแล้ว
แต่เธอต้องขับพาฉันไปส่งด้วยนะ
เราจะไปไหนกัน ?
เวกัส
เธอบอกว่าเธอรู้จักคนในเวกั ที่จะให้เงินเธอได้
ให้เธอได้เริ่มใหม่
แต่ดูเหมือนเธอไม่ได้ดูเร่งรีบ ที่จะไปที่นั่นเลย
เฮ้ เลสลี่ หลับอยู่รึเปล่า
เปล่า
ฉันเล่นโป๊กเกอร์อยู่ในหัวหนะ
เธอละ?
เหมือนกันแหละ
แต่ไม่ใช่เล่นโป๊กเกอร์นะ
คิดอะไรอยู่หละ
เรื่องเก่าๆ ในนิวยอร์กหนะ
เฮ้ คนที่เธอพูดถึงในเวกัสหนะ
ที่จะให้เงินเธอได้
แล้ว?
แฟนเธอเหรอ?
ไม่ใช่
ฉันไม่ค่อยมีโชคเรื่องผู้ชายเท่าไหร
เคยมีบ้างแหละ แต่
ไม่มีใครเคยพึ่งอะไรได้ ไม่ต้องคิดเรื่องเงินเลย
อยากรู้เหรอว่าผู้ชายในเวกัสเป็นใคร
แต่ก็กลัวผิดมารยาท
เปล่า
ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก
เค้าเป็นพ่อของฉัน
สอนให้ฉันเล่นโป๊กเกอร์
สอนให้ฉันดูการต่อรองไปด้วย
ในตอนนี้เด็กคนอื่นฝึกนับเลข
เค้าเอาไปเล่าบ่อยๆว่า
ฉันคิดว่าตัวเลขหลังเลบสิบ
คือ แจ๊ค
ฉันสามารถขอเงินเค้า หรืออะไรก็ได้ แต่
ฉันไม่ทำหรอก
ไว้ใจทุกคน แต่ต้องตัดไพ่เสมอ
นั่นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่เค้าเคยสอนฉัน
รู้มั้ยว่ามันหมายความว่าไง
หมายความว่า อย่าไว้ใจใคร
ถ้าเธออ่านคนเก่งขนาดนั้น
แล้วฉันแพ้ได้ไง ใช่มั้ย?
ใช่
เพราะว่าเธอชนะทุกครั้งไม่ได้หรอก
เธอเอาชนะคนได้ แต่เอาชนะโชคไม่ได้
บางทีเธอก็หลุดจังหวะเหมือนกัน
เธออ่านคนได้ถูกต้อง แต่ก็ยังทำเรื่องผิด
เพราะเธอไว้ใจพวกเค้าเหรอ?
เพราะว่าเธอไว้ใจแม้แต่ตัวเองก็ไม่ได้ต่างหาก
บ้าจริง
ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น
ไม่ว่าใครเหรอ?
ไม่ว่าใครทั้งนั้น!
คุณได้เบอร์นี้มาได้ยังไง?
คุณรู้มั้ยว่าเดือนนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ที่ฉันเปลี่ยนมัน
อย่ามายุ่งกับฉันอีก! ห้ามโทรมาอีก!
บ้าเอ้ย!
เบธ รับแทนฉันหน่อย
จะให้ฉันพูดอะไรเล่า?
บอกไปว่าผิดเบอร์ แล้วก็ไม่ต้องโทรมาอีก
โอเค
ฮัลโหล?
ขอโทษที คุณโท..
จากไหนนะคะ?
ได้ค่ะ
ค่ะ แน่ใจนะคะ
ค่ะ.... ขอบคุณค่ะ
เป็นคนจากโรงพยาบาลในเวกัสหนะ
เขาว่าพ่อเธออยู่ที่นั่น
แล้วก็บอกว่าเค้ากำลังจะเสียชีวิต
บ้าเอ้ย
ไอผู้ชายคนนั้น.... จะตายตลอดนั่นแหละ
มันเป็นทริค โอเค้?
เค้าเคยใช้กับฉันทีนึงแล้ว
บอกว่าอยากเจอฉัน เค้ากำลังจะตาย
สุดท้ายก็..
รู้มั้ยว่าฉันเชื่อมากี่ครั้งแล้ว
แต่คราวนี้เป็นคนจากโรงพยาบาลนะ ไม่ใช่พ่อเธอที่โทรมา
แล้วไงละ เบธ?
เธอคิดว่าเค้าจะจ้างคน
ให้โทรมาไม่ได้เหรอ?
เชื่อเลย มีใครสักคน ที่เธอเคยไม่เชื่อบ้างมั้ย?
ยังไงเค้าก็ต้องอยากเจอเธอมากแน่ๆ ถึงจะต้องแต่งเรื่องแบบนั้น
จีซ เธออยากจะถามอะไรชั้นกันแน่
อะไร?
ชั้นไม่ได้พูดอะไรเลย
เธอไม่ต้องพูดหรอก ชั้นดูเธอออก
ชั้นเดาได้ด้วยซ้ำ ว่าเธอจะถามอะไร
เธอจะถามว่า
"แล้วถ้าเค้ากำลังจะตายหละ" "ถ้ามันเป็นเรื่องจริงหละ?"
ก็ถ้ามันจริงหละ?
เรื่องของเรื่องนะเบธ
ชั้น ไม่ แคร์
เค้าจะอยู่ เค้าจะตาย
หรืออะไรก็เหอะ
ชั้นไม่คิดจะสนใจ
เธอโกหก
ชั้นจะไม่เข้าไป
อะไรนะ?
ชั้นทำไม่ได้ ถ้า.. ถ้าชั้นเข้าไปแล้ว
แล้วเค้านั่งอยู่ในห้อง
กำลังเล่นรัมมี่กับเพื่อนบ้าๆของเค้าอยู่หละ
หรือ ไม่รู้ดิ ดีท็อกซ์อยู่ เปลี่ยนผ้าพันแผล
เธอก็รู้ว่าเรื่องมันซีเรียสกว่านั้น
ไม่เลย ชั้นไม่รู้ เธอก็เหมือนกัน
นี่ ช่วยอะไรชั้นอย่างนึงสิ เข้าไปให้หน่อย
ชั้นเหรอ?
ทำไมต้องเป็นชั้นหละ?
เพราะเธอปลอดภัยไง เค้าทำอะไรเธอไม่ได้หรอก
ไปเถอะ น่านะ
ก็ได้
ขอโทษนะ
รู้มั้ยว่าเรา พยายามโทรหาคุณ มาสองสามวันแล้ว
แต่ก็ติดต่อไม่ได้
เค้า-
เธอควรจะมาเร็วกว่านี้
เค้าจ้างเธอใช่มั้ย?
เค้าจ้างเธอเท่าไหรหละ หา?
พระเจ้า
เธออ่านคนเก่งเหรอ?
เธอดูหน้าชั้นไม่ออกเหรอ?
เลสลี่ เค้าตายแล้ว!
เธอโกหก
เบธ
ชั้นให้รถเธอไม่ได้หรอก
ทำไม?
เพราะว่ารถคันนี้
รถคนนี้เป็นของพ่อชั้น
ฟังนะ เค้าเคยชนะเกม โฮลด์เด็ม ครั้งใหญ่ครั้งนึง ที่ริเวียร่า แล้ว
ก็ออกไปซื้ออีกวันนึงเลย
มันเป็นความภาคภูมิใจของเค้า
จนวันนึงชั้นก็ขโมยกุญแจ อีกชั่วโมงถัดมาก็ขโมยรถเค้า
ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปทำไม
บางทีชั้นแค่
อยากรู้ว่าเค้าจะทำอะไร รู้มั้ย?
เค้าแจ้งความไว้มั้ย?
ให้จับลูกสาวเค้าเองเนี่ยนะ?
เค้าทำดีกว่านั้นอีก
เค้ารอจนรู้ว่าชั้นไปอยู่ที่ไหน
เช้าวันนึง
เฟดเอกซ์ก็มาส่งจดหมายให้ชั้น
ในซอง มีชื่อ กับทะเบียนรถ
ไอ้บ้านั่น เซ็นมอบรถให้ชั้น
เพราะงั้น
ชั้นจะขับจนกว่ามันจะพัง
อย่างน้อยก็จนกว่าชั้นจะไม่ไหวละ
แล้วชั้นจะทำยังไงหละ
คือ เบธ
ชั้นบอกเธอว่าชั้นเล่นเสียหมดที่ฮาร์ลาน ใช่มั้ย?
ใช่
คือ ที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก
ที่จริง ชั้นชนะเกมนั้นหนะ เบธ
ชั้นกวาดหมดโต๊ะเลย
ไพ่ออกมาตามที่ชั้นคิดไว้เป๊ะๆเลย
ชั้นอ่านคนอื่นออกหมด
ชั้นเดินออกมา พร้อมกับเงิน ของพวกนั้นทั้งหมดเลย
งั้นเธอก็โกหกชั้นนะสิ
บางทีชั้นอาจจะไม่อยากแบ่งก็ได้
บางทีชั้นแค่ อยากเห็นว่าเธอ จะเชื่อใจได้แค่ไหน
บางทีชั้นอยากได้เพื่อนสักคน รู้มั้ย?
ทางมันไกลหนะ เบธ
ชั้นไม่อยากไปคนเดียว
ให้ไม่ได้หรอก สามพันห้าเนี่ยแหละสุดๆแล้ว
สามพัน ให้ได้แค่นั้นแหละ
ไม่ได้หรอก ได้แค่สามพันห้าเท่านั้นแหละ โทษทีนะ
สามพันสองเอ้า จะเอาไม่เอา
รู้อะไรมั้ย?
ชั้นว่าเราไปหาที่อื่นได้ดีกว่านี้นะ ไปเถอะ
ผมไม่คิดแบบนั้นนะสาวๆ เชิญตามสบายเลย
ขอบคุณนะ!
อย่าหันกลับไปมองนะ
เบธ เธอจะไปไหนหนะ?
ชั้นอยากได้รถคันนั้น
ไม่ใช่ราคานั้นนะเบธ
เราจะได้ราคาสามพัน ตอนเราไปถึงรถเรา
ชั้นไม่คิดว่าเค้าจะลดอีกนะ
แล้วชั้นว่าชั้นอยากได้รถคันนั้น
เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ตอนอยู่กับชั้นใช่มั้ย
เธอจะไปเชื่อคำพูดของคนอื่นไม่ได้หรอก!
บางทีเธอน่าจะเริ่มนะ
ชั้นหมดหวังกับเธอจริงๆ
คุณก็เหมือนกัน
ถึง เจเรมี่
สองสามวันที่ผ่านมา ชั้นได้เรียนรู้ เรื่องการไม่เชื่อใจคนอื่น
และชั้นก็ดีใจที่ชั้นทำไม่ได้
บางทีเราก็ต้องพึ่งคนอิ่น เหมือนกับกระจก
เพื่อที่จะบอกว่าเราเป็นใคร
และภาพสะท้อนทุกครั้งก็ทำให้ชั้นรู้สึก เหมือนตัวเองทุกทีๆ
เอลิซาเบธ
สวัสดีครับ ร้านกาแฟคลันช์ครับ
วันที่ 300 นิวยอร์ค
ให้เช่า
ยังเปิดอยู่เหรอ?
ไม่งั้นผมก็ไม่อยู่ที่นี่แล้วหนะสิ
ฉันได้ยินว่าที่นี่มีกาแฟ กับพายที่ดีที่สุดในเมือง
คุณได้ยินมาจากไหนล่ะ
ทั่วๆไป
คุณจะเข้ามามั้ย?
อากาศเย็นนะ
คุณทำอะไรอยู่ข้างนอกนั่นหนะ? หนาวจะตาย
คืนนี้สวยหนะ อยากสูดอากาศสักหน่อย
นั่งสิ
ไม่มีใครจองไว้เหรอ
ของคุณไง
ทานอะไรมั้ย?
ได้สิ ฉันหิวมากเลย
อะไรดีสำหรับคืนนี้?
เสต็ก เป็นไง?
ฟังดูดีนะ
เสิร์ฟกับมันฝรั่งทอดมั้ย
หรือมันบด
น่าสนใจทั้งคู่เลย
อย่างล่ะครึ่งมั้ยล่ะ
งั้นเอามันทอด กับสเต๊กแล้วกัน สุกกลางๆนะ
แล้วก็เอามันบดอีกจานนึง
จัดไปครับ
ได้เรียนรู้อะไร เกี่ยวกับชั้นบ้างมั้ย?
คุณมีอะไรเปลี่ยนไปนะ
หรือไม่ผมก็เปลี่ยน
กุญแจพวกนั้นไปไหนแล้วหละ?
ไม่ได้เก็บไว้แล้วเหรอ?
พยายามคืนเจ้าของไปไหน
อยากได้ของคุณคืนมั้ย?
ไม่อะ ไม่ต้องใช้อีกแล้ว
แล้วของคุณหละ?
ทิ้งไปแล้วหละ
ราตรีสวัสดิ์ เจเรมี่
เจอกันพรุ่งนี้นะ
คุณรู้มั้ยว่าชั้นมาที่นี่ คืนที่ชั้นไปหนะ
แต่ก็ไม่ได้เข้ามา
ฉันเกือบเดินเข้ามาแล้ว แต่ฉันรู้ว่าถ้าชั้นทำ
ฉันก็จะเป็นแค่เอลิซาเบธคนเดิม
ฉันไม่อยากจะเป็นแบบนั้นอีกแล้ว
ขอให้สนุกนะ
ยังไม่มีใครสั่งจนปิดร้านใช่มั้ย
ใช่เลย ทำนองนั้นแหละ
แล้วทำไมถึงยังทำอยู่หละ?
ก็ ผมรู้สึกว่ามีมันไว้สักอันใกล้ๆจะดีกว่าหนะ เผื่อบางที
คุณเข้ามาแล้วสั่งสักชิ้น
คุณจำคืนสุดท้าย ที่คุณอยู่ที่นี่ได้มั้ย?
ที่คุณกินพายทั้งลูก คนเดียวเลยหนะ?
จริงดิ?
ชั้นจำได้แค่ว่าเมาสุดๆเลย
แล้วก็แฮงค์สุดๆอีกวันนึง
แค่นั้นเหรอ?
อืม แค่นั้นแหละ
แต่คุณก็มีเทปอยู่หนิ ใช่มั้ย
ผมมี... แต่....
ผมดูมันบ่อยไปหน่อย
ภาพมันเลยเลือนๆ เป็นขาวดำ
แล้วตอนนี้ก็ดูไม่ได้แล้ว
คงเป็นคืนที่น่าสนใจมากเลยเนาะ
ใช่เลย
ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหน กินมากขนาดนั้นมาก่อน ในชีวิตเลย
แบบนี้เหรอ?
ไม่ใช่ แบบนี้มากกว่า
พายอร่อยนะ
ชั้นใช้เวลาเกือบปีกลับมานี่
มันก็ไม่ได้ยาก แค่ที่จะข้ามถนนแล้วตอนนี้
มันก็แค่ขึ้นอยู่กับว่าใครรอคนอยู่ ที่อีกฟากนึง
กำกับและผลิตโดย หว่อง การ์ ไว
บทภาพยนต์โดย หว่อง การ์ ไว และ ลอว์เรนซ์ บลอก
เรื่องโดย หว่อง การ์ ไว
Executive Producer Chan Ye Cheng
Producer Jacky Pang Yee Wah
Director of Photography Darius Khondji ASC AFC
Production Design by William Chang Suk Ping
Edited by William Chang Suk Ping
Original Score by Ry Cooder
Music Supervisors Steve Macklam Guadalupe Jolicoeur
Costume Design by William Chang Suk Ping Sharon Globerson
Line Producers Alice Chan Pamela Thur-Weir
Casting by Avy Kaufman
Special Appearance by Chan Marshall
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย zarawuth ifine modo nooml chimnosuke